Press
PRESS SHOTS
The use of these photos is only allowed if the name of the photographer is published as well. For high resolution versions, please send an email.
Photos 1-4: Brechtje Keulen
Photos 5-7: Marc Driessen
Photos 8-10: Marc Nolte
FACTS
OOR – Album van de Week
KinkFM – Album van de Week
REVU – Album van de Week
Go straight to the album reviews
———————————————————————————————————
LIVE REVIEWS
Zonder twijfels en in evenwicht
Gijsbert Kamer, De Volkskrant
UTRECHT – Zingen is een soort van koorddansen, zodra je te veel nadenkt over wat je aan het doen bent gaat het mis. Zo formuleert Anne Soldaat het in de liner notes bij zijn nieuwe cd In Another Life. Na een gedeeld bandleiderschap in Daryll-Ann, en een album onder de naam Do-The-Undo is de zanger/gitarist onder zijn eigen naam een nieuwe fase van zijn artistiek imposante loopbaan begonnen.
Dat heeft een prachtige, in Los Angeles met Jason Falkner opgenomen plaat opgeleverd, maar het rijke palet aan klankkleuren daarop laat zich niet zo gemakkelijk naar het podium vertalen.
Soldaat en Falkner hebben alle instrumenten zelf bespeeld, en de fraaie koortjes komen vaak van Soldaat. En de band die hij nu om zich heen heeft geformeerd lijkt precies op maat gesneden. De rijk geschakeerde toetsenpartijen van Matthijs van Duijvenbode geven het nieuwe werk in Tivoli De Helling zondagavond precies die zonnige Westkustsound van het album mee. En wat een goed idee om GEM-voorman Maurits Westerik als tweede gitarist en zanger aan te stellen.
Met zo’n begeleiding kan Soldaat zich volledig richten op zijn gitaar en zang. Dat blijkt zondag nog een heel gevecht. Het is allemaal nog even zoeken naar de juiste stem, maar dat maakt het misschien wel tot zo’n gedenkwaardig optreden.
Het is prachtig te aanschouwen hoe alles uiteindelijk op zijn plaats valt. Het nieuwe werk kan zich met gemak meten met het beste van Daryll-Ann, waarvan drie liedjes gespeeld worden.
In Surely Justice worden de hoge koortjes knap door de bandleden overgenomen, maar Soldaat oogt nog altijd een beetje onzeker. Wanneer hij een van zijn onnavolgbare solo’s inzet hoop je dat dit nog uren zo door kan gaan, maar het duurt lang voordat hij zich echt laat gaan.
Pas wanneer Roos Rebergen (van Roosbeef) hem bijstaat in het melancholiek Pillow Talk lijkt Soldaat zijn draai gevonden te hebben. Het half uurtje dat dan volgt zal de aanwezigen nog lang heugen.
Het gevecht tegen zichzelf lijkt voorbij. Koorddanser Soldaat beweegt zich soepeler door zijn liedjes en laat weer eens horen hoe briljant zijn gitaarsoli zijn. Hij zoekt Westerik, die met zang en slaggitaar precies die aanvulling geeft die Soldaat nodig heeft. Runaway en The Movin’ Man (van Daryll-Ann) ademen ineens een ongekend spelplezier uit.
Wanneer in de toegift bijna beangstigend trefzeker Downtown van Crazy Horse wordt gespeeld, ontvouwt zich de potentie van deze nieuwe Anne Soldaat zich pas goed. Als hij zijn twijfels de baas kan dan is geen koord voor hem te dun.
——————————————————————————————————
Naïeve popminiaturen van Anne Soldaat zijn delicaat
Jan Vollaard, NRC Handelsblad
Een prachtig avontuur beleefde Anne Soldaat bij het maken van zijn soloplaat In Another Life. Op uitnodiging van de bevriende muzikant Jason Falkner trok hij naar Los Angeles waar ze samen in alle concentratie werkten aan muziek die op zijn minst ouderwets degelijk, en op zijn best magisch genoemd mag worden. Soldaats naïeve popminiaturen raken aan de magie van Neil Young in zijn beginperiode, of de groep Love ten tijde van het psychedelische meesterwerk Forever Changes.
Hoe breng je zo’n delicaat muziekproject naar het podium? In Utrecht liet Anne Soldaat een wat steviger geluid horen dan op de cd, geholpen door een veelzijdige band waarin zanger en gitarist Maurits Westerik van de groep Gem een dienende, maar belangrijke rol vervult. Soldaat kon vrijuit putten uit materiaal van zijn vroegere groep Daryll-Ann en zijn vorige soloproject Do The Undo. Zijn begeleiders volgden hem soepel in zijn lyrische, veelal in falset gezongen refreinen en zijn unieke, hoekige gitaarstijl.
Oude en nieuwe nummers wisselden elkaar zonder stijlbreuk af, gespeeld met dwingende staccatogitaren en fraaie meerstemmige zang. De klassieker Surely justice van Daryll-Ann kwam er net zo vloeiend uit als het nieuwe werk, met een net iets ruwer randje dan op de plaat. Zangeres Roosbeef liet zich heel eventjes van een ongebruikelijke kant horen met Engelstalige zang in het duet Pillow talk. Met de rocker Rubitin werd het tempo opgevoerd tot Rolling Stones-achtige proporties.
Zo extravert als een Mick Jagger is Anne Soldaat beslist niet, maar als bescheiden frontman voerde hij zijn muzikanten naar grote hoogten. Een cover van Downtown van Crazy Horse knalde eruit, als bewijs dat Soldaat zijn liefde voor het rockverleden nooit uit het oog verliest. Tussen 1967 en nu vindt hij zijn inspiratie voor mooie en oorspronkelijke popsongs.
——————————————————————————————————
Anne Soldaat ook live in bloedvorm
Rens van den Boogaard, 3VOOR12/Amsterdam
Als gitarist, componist en zanger van Daryll-Ann en daarna zijn eigen project Do The Undo haalde Anne Soldaat al jaren een hoog niveau. Toch lijkt op het net onder zijn eigen naam verschenen In Another Life alles nog beter op zijn plek te vallen. Nu trekt Soldaat met band het land in om te laten horen dat de sterke liedjes van die plaat ook zonder de goede productie van Jason Falkner overeind blijven.
Als je al jaren bekend staat als een van Nederlands beste muzikanten, heb je een iets ruimere keuze in bandleden. Zo kan het gebeuren dat Anne Soldaat vanavond op het podium wordt vergezeld door Marcel van As (Coparck) op drums, Reyer Zwart (Solo, Do The Undo) op bas, Matthijs van Duijvenbode (Johan, Do The Undo) op toetsen en Maurits Westerik (o.a. Gem) op zang en gitaar. Een sterke bezetting, die in de bovenzaal van Paradiso aan alle verwachtingen voldoet.
In hoog tempo wordt het ene nieuwe nummer na het andere gespeeld, afgewisseld met wat liedjes van Do The Undo en zelfs Daryll Ann’s Surely Justice. Met ogenschijnlijk gemak en vooral heel veel plezier geeft de band een ijzersterke invulling aan de liedjes, die worden gedragen door het sterke gitaarspel van Soldaat zelf. In een nummer als Mr. Randalph laat hij nog maar eens horen waar zijn reputatie als supergitarist vandaan komt.
Qua zang valt behalve Soldaat zelf vooral de sterke meerstemmige zang van de vier andere bandleden op. Krachtig en zuiver neemt de band de vocale leiding in nummers als Son Of A Gun. Ook mooi is het duet Pillow Talk dat Soldaat vanavond samen met Roosbeef vertolkt. En om de avond compleet te maken stapt Ralph Mulder (Alamo Race Track) na licht aandringen nog het podium op om Mother Of A Lie op te luisteren met sambaballen.
Een sterke set, gedragen door een Anne Soldaat in bloedvorm en een sterrenensemble in de begeleiding, onderstreept in live-uitvoering de kracht van het materiaal van In Another Life. Door zowel het strakke als het speelse karakter van het optreden lijkt het of Soldaat en band deze liedjes al jaren vertolken. Te hopen valt dat ze dat ook daadwerkelijk gaan doen.
Gezien: Anne Soldaat, Paradiso, 27 april 2009
——————————————————————————————————
Anne Soldaat bij vlagen virtuoos in De Helling
Marije Willems, 3VOOR12/Utrecht
(…) Niet veel later betreedt Anne Soldaat het podium. Opgewonden om zijn nieuwe plaat ‘In Another Life’ te presenteren aan de buitenwereld. Soldaat wordt ondersteund door Maurits Westerik op gitaar, Reyer Zwart op bas, Marcel van As op drums en Matthijs van Duijvenbode op de toetsen.
Soldaat is vanavond ietwat schor van stem, maar daar hebben we het verder niet meer over. Gekleed in zijn favoriete ruiten blouse, gewapend met nieuw materiaal en ondersteund door het Excelsior allstar team kan er weinig meer fout gaan. Hoewel Soldaat even moet inkomen en zich nog immer zichtbaar ongemakkelijk toont bij een praatje richting de zaal, bloeit hij op gedurende de show.
Met ‘Teenage View’ zet de band meteen de toon. De frisheid en energie van het nummer is kenmerkend voor vrijwel alle nummers van het nieuwe album die vanavond nog komen gaan. Hier en daar is het werk ook melancholisch en meeslepend. Zoals te zien is wanneer hij ‘Pillow Talk’ ten gehore brengt – anders dan op de plaat – vanavond in duet met gast-zangeres Roosbeef, die er met haar bijzondere stemgeluid een geheel eigen draai aan geeft.
De nieuwe nummers wisselen subtiel af met enkele liedjes uit ‘een vorig leven’: Do-The-Undo. Bewonderenswaardig zijn de virtuoze gitaarpartijen waarmee Soldaat laat zien wat hij waard is. De liedjes kunnen niet lang genoeg worden opgerekt. Wanneer Soldaat voorzichtig kenbaar maakt aan de zaal dat zijn nieuwe album vanavond te koop is, vertelt hij aarzelend dat hij naast kunstenaar, “… ofja, ‘kunstenaar’” ook een soort koopman is. Die aarzeling is niet nodig. Een kunstenaar dat is het.
Gezien: De Helling, 26 april 2009
——————————————————————————————————
Anne Soldaat: Live In Your Living Room
Joline Cramer, 3voor12 Amsterdam
Vrijdag 12 juni speelde Anne Soldaat in een huiskamer in Amsterdam. Intiem, zo is de sfeer in de huiskamer het best te omschrijven. De artiest speelt een akoestische set. Dit is ook het idee van Live In Your Living Room. In de kamer is plaats voor ongeveer dertig man. De huiskamer is tot de nok toe gevuld.
De bezoekers worden hartelijk welkom geheten door de eigenaresse van het huis. ‘Help jezelf!’ is het motto van de avond. Bier staat in de koelkast en wijn op tafel. Er wordt goed voor de gasten gezorgd. Dan is het tijd voor de hoofdact van de avond. Anne Soldaat weet het publiek te bespelen met zijn dromerige maar opzwepende gitaarpop. De sfeer in de huiskamer is euforisch. Anne Soldaat weet zijn live-reputatie meer dan waar te maken. Ook akoestisch weet hij een indrukwekkende set neer te zetten. Soldaat brengt zijn eerste soloalbumIn Another Life op een authentieke manier ten gehore.De hoge en ietwat kwetsbare stem van Soldaat komt goed tot zijn recht. Het dromerige geluid van de toetsen gecombineerd met het ritmische gitaarwerk maken de nummers tot mooie popsongs waar menig muzikant nog wat van kan leren. Als Anne Soldaat gebruik maakt van zijn elektrische gitaar klinkt zijn muziek meestal wat steviger en rauwer. Met deze set bewijst hij dat zijn muziek op beide manieren goed tot zijn recht komt.
Met deze akoestische set weet de band een intieme sfeer te creëren. De interactie tussen het publiek en de band is voelbaar. Met ballads als Seven en Pillow Talk weet Anne Soldaat het publiek muisstil te krijgen. Naast zijn eigen nummers horen we ook nog wat covers voorbijkomen. De band geeft een heel eigen draai aan Randy Newmans I Think It’s Going To Rain Today. Ook Surely Justice van Daryll Ann blijft niet ongehoord. Soldaat betrekt het publiek bij het nummer door hen het refrein te laten zingen. Het is een gezellige boel, hier in de huiskamer in Amsterdam.
Het begint al te schemeren als Anne Soldaat zijn laatste nummer speelt. Onder luid applaus verlaat de band de huiskamer. Weer een bijzondere ervaring rijker.
Gezien: Anne Soldaat,
Live In Your Living Room, 12 juni 2009
——————————————————————————————————
Beestenboel in Artis maakt tijdelijk plaats voor Anne Soldaat
3voor12 Amsterdam, tekst: Isabelle Mulder
Terwijl bezoekers omringd worden door apen en pinguïns, gaat het langzaamaan schemeren. Het is alweer de zevende ZOOmeravond in dierentuin Artis en het park sluit pas na zonsondergang zijn deuren. Tot die tijd kunnen mensen hun hart ophalen aan flora, fauna én muziek. In het pitoreske prieeltje bij de flamingoserre maakt Anne Soldaat zich op voor een beestachtig optreden.
“Ik zou graag een pandabeer willen zijn, dan staan er altijd mensen voor mijn kooi en krijg ik veel aandacht,” grapt ex-Darryll-Ann-gitarist Anne Soldaat. Achtervolgens oppert hij dat hij met zijn ‘Big Band’ voornamelijk nummers zal spelen van de nieuwe plaat In Another Life. Een album dat Soldaat volledig samen met Jason Falkner (ex-Jellyfish, werkte met Beck, Air en vele anderen) heeft gemaakt.
Toegankelijke liedjes als Mother of a Lie en Mr Randalph trakteren menig luisterend oor. De karakteristieke stem van Anne klinkt als een zoete inval met een licht bittere nasmaak. Om het prieeltje staan inmiddels tientallen mensen, jong en oud, als er een ode wordt gebracht aan de overleden zeeleeuw Max. “Zijn libido is hem teveel geworden”, klinkt zijn stem vanaf het podium.
“Het menselijk libido is overigens de rode draad geweest in mijn oeuvre,” laat Soldaat weten. Zou dat het geheim van deze band zijn? De toon is gezet. Niet alleen het publiek lacht, maar ook het muzikale brein heeft er zin in. Heel even wordt het smaakvolle samenspel verstoord door een iets te hard gitaargeluid, maar al snel vindt de band zijn balans weer terug.
Door het vermogen van toetsenist Matthijs van Duijvenbode (multitasker op wie de gemiddelde persoon jaloers kan zijn) wordt de afwezigheid van drummer Marcel van As nauwelijks opgemerkt. Gitarist Maurits en bassist Reyer maken het plaatje compleet en geven het geheel net dat beetje extra. Met Going South wordt de buitengewone en bijzonder sfeervolle openluchtuitvoering afgesloten.
Gezien: Anne Soldaat, zaterdag 9 augustus 2009, Artis.
——————————————————————————————————
Prachtige liedjesplaat met een Amerikaanse sound
- Yael Vinckx, NRC Handelsblad
Anne Soldaat heeft al een carriere achter de rug. De zanger/gitarist maakte, met onder anderen Jelle Paulusma, deel uit van Daryll-Ann. De groep werd geroemd om haar verfijnde gitaarpop, maar ging uiteindelijk aan onderlinge meningsverschillen ten onder. Daarna sloegen beide mannen een andere weg in. Paulusma ging zich meer toeleggen op het singer/songwriterschap; Soldaat reageerde zich af met de groep Do-The-Undo, die steviger soulrock bracht.
Nu levert Soldaat zijn eerste soloalbum af, na eerder een kinderplaat over poezen te hebben gemaakt. En dat soloalbum is, vooralsnog, zijn beste cd. In Another Life is een ronduit prachtige liedjesplaat. Soldaat toont zich een meester op veel gebieden: met het grootste gemak brengt hij ingetogen gitaarliedjes als Born To Perform, lenteachtige popsongs als Mother Of A Lie en donkere rock in Mr. Randalph. En niet zelden herbergt een liedje ook al die variaties in zich.
Soldaat kreeg hulp van de Amerikaanse songwriter en muzikant Jason Falkner, die ondermeer naam maakte met de groep Air. Falkner en Soldaat spelen samen alle instrumenten op In Another Life, en ook schreef Falkner mee aan een handvol songs. Die combinatie blijkt een gouden greep te zijn.
Eigenlijk klinkt alles gewoon goed aan de plaat: de arrangementen, de instrumenten, de melancholie en het optimisme. De productie is nagenoeg perfect; de elf liedjes, die grotendeels werden opgenomen in Falkners studio in Los Angeles, hebben een onbenoembare Amerikaanse ‘sound’ over zich. Je hoort er de onbezorgde hippie-chic uit LA in, en de steviger rock uit het noorderlijker gelegen San Francisco. En deed Soldaats falset in het verleden soms onwaarachtig aan, nu mengt zijn hoge, kwetsbare stem zich harmonieus met lalala-koortjes en voorzichtige gitaarakkoorden.
Toch hoor ik Soldaat het liefst in de korte, meer uptempo-popsongs op het album, als Teenage View en Going South, waar stem en koortje intact blijven, maar drum en gitaar pregnanter klinken dan in het langzamere werk. Maar dat doet niets af aan de langzamere nummers.
——————————————————————————————————
Anne Soldaat – In Another Life
- Dagblad van het Noorden
Anne Soldaat kennen we als gitarist van Daryll-Ann en van zijn project Do-The-Undo. Zijn nieuwe album, In Another Life, is het eerste dat onder zijn eigen naam verschijnt.
Toch betreft het hier geen soloplaat; Soldaat reisde naar Los Angeles om samen te werken met Jason Falkner (Jellyfish, Air).
Het eindresultaat is geweldig, van het dreigende gitaarintro van opener Runaway tot het intieme slotnummer Seven. Soldaat slaagt er telkens in zijn songs zowel oorspronkelijk als vertrouwd te laten klinken: zijn mooie maar iele stem staat centraal in vaak wonderschone arrangementen.
Luister bijvoorbeeld naar het bittere Teenage View, ondanks de lelijke spelfout op de (promo-) hoes het absolute prijsnummer. (mg)
——————————————————————————————————
Anne Soldaat – In Another Life
- Jan Luijsterburg, HIFI.nl
Voor het eerst staat de naam Anne Soldaat op de voorkant van een cover, maar een nieuwkomer in de muziek is hij niet bepaald. Jarenlang speelde en zong hij koortjes in Daryll-Ann, en daarna maakte hij een CD als voorman van het bandje Do-the-Undo. Het solodebuut, opgenomen in de huiskamer van singer-songwriter en multi-instrumentalist Jason Falkner, klinkt als een klok.
Dat het wel klikte tussen de twee is goed te horen. Ze delen een gevoel voor perfecte popsongs met sterke referenties aan de muziek uit de periode 1967-1973. Wie de catalogus van ex-Jellyfish lid Falkner ziet kan de Beatles fascinatie niet ontgaan, en dat hij vanaf de eerste kennismaking enthousiast was over de sound van Daryll-Ann verbaast dan ook niet.
Ongeveer de helft van de nummers werd samen gecomponeerd en er werd flink gebruik gemaakt van Falkner’s collectie oude toetsinstrumenten. De kraakheldere sound varieert sterk per nummer, van Hollandse sixties ‘beat’ elementen tot psychedelica en de couleur locale van de opnamelocatie, LA, met twinkelende gitaren. Vooral de vroege Steely Dan klinkt helder door in de meer uptempo nummers.
Soldaat blijkt als artiest op het punt gekomen dat hij zijn eigen onzekerheden onder de loep durft te nemen in zijn teksten. Daar moet je paradoxaal genoeg ook wel weer redelijk zelfverzekerd voor zijn. Het meest recht voor zijn raap gebeurt dat in het nummer Born to Perform, waarin op een prachtige melodie de zelfironie ten top gevoerd wordt. Dromen dat je een Freddy Mercury bent, maar meteen vaststellen dat je eigenlijk meer als Nick Drake bent. “It’s all in my head you know / just a place I can hide”.
Daryll-Ann heeft altijd meer enthousiasme bij de muziekpers dan bij het grote publiek opgeroepen. Mooie degelijke liedjes maken is niet per definitie hip of cool. In Another Life straalt zowel vakmanschap als inspiratie uit en is bovendien erg prettig om naar te luisteren. Ik kan me niet voorstellen dat niet heel veel mensen zich aangesproken zullen voelen door deze plaat. Iedereen die een platenspeler in huis heeft wil ik even wijzen op de vinyl versie, waar, zoals gebruikelijk bij Excelsior, gratis ook de CD bijgevoegd is.
——————————————————————————————————
Anne Soldaat – In Another Life
- Dorinde Meuzelaar, NU.nl
Anne Soldaat werd in eerste instantie bekend als één van de frontmannen van Daryll-Ann. Na het uiteenvallen van deze band bracht hij een album uit onder de naam Do The Undo. Inmiddels is ook dat project opgedoekt en heeft hij zijn eerste plaat onder eigen naam uitgebracht, In Another Life.
Op In Another Life is Soldaat in zee gegaan met multi-instrumentalist Jason Falkner, onder meer bekend van zijn samenwerking met Air op hun derde album 10,000 Hz Legend. Met in zijn bagage een heleboel muziek toog Soldaat naar Los Angeles om samen met Falkner het album in te spelen en te produceren.
Het resultaat is een fijne verzameling subtiele popliedjes die bij vlagen doet denken aan bands als Kings Of Convenience of Phoenix met hier en daar een vleugje Neil Young.
Met dit album laat Anne Soldaat horen dat hij ook als solo-artiest een naam is om te onthouden. In Another Life is een gevarieerde plaat geworden met zowel breed uitwaaierende arrangementen (in het openingsnummer Runaway) als intieme en melancholische ballads (Pillow Talk en afsluiter Seven). Zijn stem klinkt hoger dan voorheen en krijgt hierdoor een soort urgentie die de persoonlijke teksten nog eens onderstreept.
Het is echter niet alleen lieve lo-fi pop wat de klok slaat, Soldaat laat zich ook van een stevigere kant zien. Bij nummers als Teenage View of Mr. Randalph ligt het tempo een stuk hoger en wordt Soldaat’s typerende stem begeleid door rockende gitaar en een jubelend orgeltje die de muziek een meer opzwepende spanning geven.
Dankzij In Another Life vestigt Anne Soldaat zijn naam definitief in het Nederlandse muzieklandschap. Hij schaart zich moeiteloos tussen andere vaderlandse grootheden als Johan en Spinvis en weet met dit solodebuut de pijn van het verlies van Daryll-Ann te verzachten.
—————————————————————————————————————-
Anne Soldaat – In Another Life * * * *
- Swie Tio, Revolver Magazine
Ooit diende Anne Soldaat in het Ermelose gitaarelitekorps Daryll-Ann. Na het uiteenvallen daarvan formeerde hij zijn eigen leger Do-The-Undo en nu trekt Anne als een muzikale Rambo in zijn eentje ten strijde.
In naam althans, want In Another Life is een co-productie van Soldaat en zijn Amerikaanse zielsverwant Jason Falkner, in liefhebberskrinen bekend als oud-gitarist van westcoastpopbands als Jellyfish en The Grays, maar sinds 1996 solistisch en multi-instrumentaal in de weer.
Een klankbord ‘of sorts’ dus voor Soldaat, die zijn liefde voor Californische popmuziek uit de jaren zestig en zeventig naar hartenlust kon uitbouwen en op de proppen komt met elf prachtsongs in tal van kleurschakeringen.
Van akoestische singer/songwriterliedjes als het Neil Young-achtige Birdfights en het intieme slotnummer Seven, via steviger kost als het bittere Teenage View (sic) en de zonnige powerpophit-in-spe Rubitin, tot het allermooiste: de licht funky Boz Scaggs-pastiche Mother Of A Lie, een liedje als een zomerwind.
———————————————————————————————————
Nieuw meesterwerk van rasmuzikant
- Rens van den Boogaard, 3VOOR12/Amsterdam
Anne Soldaat verwierf in de jaren ’90 faam als gitarist van Daryll-Ann, waarmee hij onder andere het legendarische album Weeps uitbracht. Na het uiteenvallen van de band in 2004 ging Soldaat verder onder de naam Do The Undo. Pas nu beseft hij dat hij onder zijn eigen naam een reputatie heeft gevestigd waar hij trots op mag zijn en brengt hij een officiele soloplaat uit als Anne Soldaat.
Voor In Another Life toog Soldaat naar Los Angeles, waar hij bij en met muzikaal genie Jason Falkner de studio indook. Met z’n tweeen tekenen ze voor de productie van het album en het inspelen van alle instrumenten. De chemie tussen beiden is verrassend goed terug te horen op de plaat. Falkner weet met zijn feilloze gevoel voor goede popmuziek de ruwe diamantjes die schuilen in compositie, zang en gitaarspel van Soldaat op juiste wijze te slijpen.
Hoewel dit niet het eerste hoogstaande album is van Anne Soldaat, heeft hij zich wederom op alle fronten verbetert. Zijn gitaarspel is als vanouds zeer goed maar staat nu eens niet op de voorgrond. In de ruimte die daardoor ontstaat komen meer dan ooit de ijzersterke compositorische capaciteiten van Soldaat naar voren. Ook zijn zang is, hoewel nog steeds karakteristiek breekbaar, beter dan ooit.
Zoals we gewend zijn van Soldaat’s werk bij Daryll-Ann en Do The Undo klinken de liedjes tijdloos en vrijwel direct vertrouwd. De invloeden van Beach Boys en Neil Young zijn wederom te horen maar Soldaat klinkt, zonder kwaliteit in te leveren, toegankelijker en urgenter dan voorheen, zoals in Rubitin en Pray For Delay. Ook in de langzamere versnelling van Pillow Talk is het niveau hoog en tijdens hoogtepunt Born To Perform blijkt hij tekstueel scherp.
Luisterend naar In Another Life kan gerust geconcludeerd worden dat het talent van Anne Soldaat geen grenzen kent. Al twintig jaar is hij een van Nederlands belangrijkste muzikanten en nog steeds boekt hij progressie en vernieuwt hij zichzelf. Koesteren dus, deze rasmuzikant, en hopen dat hij nog meer van dit soort meesterwerkjes maakt.
———————————————————————————————————
Anne Soldaat – In Another Life
- John Denekamp, OOR
Of Do The Undo nog bestaat, zegt het persbericht niet, maar het tweede album van ex-Daryll-Ann-gitarist Anne Soldaat verschijnt onder zijn eigen naam. Het is niet echt een soloalbum, Soldaat maakte ‘m volledig samen met Jason Falkner (ex-Jellyfish, werkte met Beck, Air, Brendan Benson en duizend anderen). Falkner was Daryll-Ann-fan, Excelsior-baas Ferry Roseboom koppelde hem aan Anne Soldaat en In Another Life is het resultaat.
Do The Undo kon je een rockplaat noemen, In Another Life is een uitgesproken popplaat. En daar weet Falkner wel raad mee. Uit elke melodielijn wordt het uiterste geperst, de arrangementen zijn smaakvol en het geluid is kraakhelder.
Pray For Delay had zo op Lapalco van Brendan Benson kunnen staan, ook zo’n popparel waar Falkner een flinke hand in had. Maar laten we de skills van Anne Soldaat zelf niet tekort doen. Van zijn wat iele zang moet je houden, maar hij schrijft al vijftien jaar bovenmodale popsongs en voegt met Runaway, Teenage View en Rubitin weer wat hoogtepunten aan zijn oeuvre toe. Mother Of A Lie en Going South ademen een Steely Dan-seventiessfeer en het vroege Big Star is ook nooit ver weg. In Another Life is knap werk, een prachtplaat van twee vakidioten.
———————————————————————————————————
Anne Soldaat – In Another Life
- FileUnder
Met dreigende gitaren begint “Runaway”, de opener van Anne Soldaat’s eerste echte soloplaat. Het indrukwekkende nummer eindigt met het schitterend gezongen outro ‘it was never like this’. En Anne heeft gelijk, zo goed heeft hij nog nooit geklonken. Niet tijdens Daryll-Ann en zeker niet tijdens het wat mij betreft toch minder geslaagde album van Do-the-Undo. Samen met bewonderaar en producer Jason Falkner nam Soldaat in Los Angeles In Another Life op en het lijkt een marriage made in heaven.
Waar ik eerder niet echt kapot was van Anne’s ietwat iele stem, is de zang op dit album juist de perfecte constante factor bij de enorme variatie in de muziek. Een van de hoogtepunten, het persoonlijke “Born to Perform”, is mooi beheerst gespeeld en gezongen. Een wereld van verschil met het ruige en iets mindere “Rubitin”, dat zo op Daryll-Ann’s Renko had kunnen staan. Ronduit prachtig is “Pillow Talk”, waar Anne vocaal wordt bijgestaan door Christy Hindenlang, een zangeres die al eerder met Jason Falkner werkte. Het was een waardige afsluiting van de plaat geweest, maar Anne heeft als een soort bonustrack een akoestisch nummer toegevoegd dat een spontane ode aan zijn dochter lijkt te zijn.
Van een dreigend begin naar een liefelijk eind, In Another Life heeft het allerbeste in Anne Soldaat naar boven gebracht.
———————————————————————————————————
Anne Soldaat springt jubelend uit je boxen * * * *
- Menno Pot, de Volkskrant
In Daryll-Ann was Anne Soldaat songschrijver, geluidbepalend gitarist en zanger van die karakteristieke koortjes. In Do The Undo, de band die hij samenstelde na het uiteenvallen van Daryll-Ann, was hij leadzanger en frontman. Op de hoes van ‘In Another Life’ staat, voor het eerst, zijn eigen naam.
Helemaal ‘solo’ deed Soldaat het niet: hij vormde een hecht duo met zijn Amerikaanse collega en bewonderaar Jason Falkner, die meeschreef aan de helft van de liedjes en ook tekende voor de krachtige, heldere productie. Samen bespeelden ze alle instrumenten.
Het broeierige ‘Runaway’ en het opgetogen rockende ‘Rubitin’ zijn van totaal verschillende planeten afkomstig, maar toch is het allemaal onmiskenbaar Anne Soldaat: uit duizenden herkenbare zang en gitaarloopjes, en ambachtelijke, met bijna tastbare zorg geschreven popliedjes, die altijd bekend klinken, maar nooit alledaags zijn.
Op ‘In Another Life’ hoor je veertig minuten lang hoe het klikte tussen Soldaat en Falkner. De elf liedjes springen jubelend van levenslust uit de luidsprekers.
———————————————————————————————————
Anne Soldaat – In Another Life * * * * *
- Norbert Pek – Revu
In het esthetische Born To Perform zingt Anne Soldaat: ‘I dreamt I was like Freddie Mercury / sure he was one of a kind / I can lie I can fake / guess I’m more like Nick Drake.’ Om te concluderen dat er ergere dingen zijn. Een understatement. Op de intieme momenten ademt Soldaat de sfeer van Nick Drake. Niet alleen omdat de pianoklanken van Birdfights aan Drake’s Bryter Layter refereren, maar ook omdat de Nederlander in staat is lentegevoel met melancholie te combineren.
In Another Life klinkt zelfverzekerd. Soldaat opent met het dromerige Runaway waarmee precies de juiste toon wordt gezet. Terwijl nummers als Teenage View en Mother of a Lie instant catchy zijn. De oud-Daryll-Ann gitarist heeft de samenwerking gezocht met Jason Falkner, één van Amerika’s beste songschrijvers. Het beste van twee werelden heeft een zorgvuldig gearrangeerd en wonderschoon album opgeleverd. In Another Life klinkt als het album dat Anne Soldaat al jaren móest maken.
———————————————————————————————————
Anne Soldaat – In another life (Excelsior)
- Mick Dillingham – Bucketfull Of Brains #72
Anne Soldaat, former songwriter, lead guitarist, sometime vocalist and musical force behind Dutch masters, Daryll Ann has already dulled the terrible sadness left in the wake of DA’s demise with his first superb album under the Do The Undo banner. Last year armed just with his guitar and a pocketful of superb songs he flew over to Los Angeles to record his much anticipated follow up with none other than Jason Falkner, of Jellyfish, The Grays and amazing solo albums fame. A musical collaboration that pop dreams are made of to be sure, two legends working hand in hand and harmony to craft what surely has to be one of the albums of the year.
The songs are uniformly wonderful, the vocals heartfelt and the playing passionate and free. Falkner’s production and numerous musical contributions are empathic and majestic, Soldaat being one of the finest and most emotive guitar players of his generation weaves his usual magic on the frets. In short In Another Life is the album that finally mends the broken heart that the loss of Daryll Ann wrought in music lovers everywhere and it does it with such effortless grace and assured creativity that one can only smile with sheer pleasure from beginning to end. Anne and Jason are proud of this glorious album and well they should be.
——————————————————————————————————-
Anne Soldaat – In another life (V2 music)
- Rob Baljeu, Off the record
Wat mij betreft behoort het een paar jaar geleden ter ziele gegane Daryll-Ann tot de ‘unsung heroes’ van de Nederlandse popgeschiedenis. Na het uiteengaan viel er een behoorlijk gat dat gelukkig opgevuld wordt door solo-projecten van de belangrijkste bandleden. Een aantal maanden geleden was daar de prima cd van Jelle Paulusma en nu ligt het eerste echte solowerk van Anne Soldaat in de schappen. Na zijn ‘Do-The-Undo’ project is ‘In Another Life’ het eerste teken van leven van de man met een van de mooiste stemmen uit de Nederlandse popmuziek. En wat een standaard zet hij hiermee neer voor de hedendaagse vaderlandse popmuziek!
Elf zonder uitzondering kwalitatief hoogstaande popwerkjes die soms aan het werk van Daryll-Ann refereren en een beetje een westcoast-achtige feel met zich meedragen. Je voelt en hoort de liefde voor het ambacht wat songschrijven is en de liefde waarmee de songs gemaakt zijn en uitgevoerd worden. Dan weer melancholiek en dan weer pure powerpop, afwisseling genoeg op ‘In Another Life’ en dan die stem he…, tjonge, tjonge! Zeldzaam mooi en nu al een hoogtepunt in 2009.
—————————————————————————————————
Anne Soldaat – In Another Life
- LiveXS, Rianne van der Molen
Het is alweer vijf jaar geleden dat Daryll-Ann uit elkaar ging. Het verdriet onder popliefhebbers was groot. Maar gelukkig leeft de geest van die unieke popband nog altijd door in haar ex-leden. Zanger/gitarist Jelle Paulusma maakte al twee interessante platen en ook gitarist/zanger Anne Soldaat liet van zich horen door met de band Do The Undo wonderschone popliedjes te maken. En nu dus onder zijn eigen naam.
Wanneer je luistert naar zijn ‘debuut’ komt onmiskenbaar de sfeer van zijn oude band naar voren. Herkenbaar via de soepele melodieën, het unieke stemgeluid, de lieflijke koortjes en de betoverende refreintjes. Dit is pop zoals pop bedoeld is. Hier kun je wegdromen bij de mooiste klanken, de liedjes ademloos meezingen en toch steeds verrast worden door creatieve uitspattingen. Dit ijzersterke album kan zich meten met het beste van Daryll-Ann.
—————————————————————————————————–
Anne Soldaat – In Another Life
KindaMuzik.net, Daniël Verlaan
Nederland heeft zijn eigen Lennon en McCartney: respectievelijk de experimentele Jelle Paulusma en de melodische Anne Soldaat. Het grote verschil zit hem in de samenwerking, want de twee Beatles hadden elkaar nodig om het beste naar boven te halen. In tegenstelling tot de Nederlanders.
Soldaat brengt na Darryl-Ann, Do-The-Undo en een kinderliedjesplaat eindelijk zijn ‘echte’ debuut uit. Hij reisde af naar Los Angeles om daar het album op te nemen met multi-instrumentalist en muziektovenaar Jason Falkner, van wie de woonkamer werd omgetoverd tot een vintagestudio. Alle nummers zijn door Soldaat – en soms met behulp van Falkner – geschreven, wat resulteert in een enorm persoonlijk en intiem album.
Wie zich nog de excentrieke zangkoortjes bij Darryl-Ann kan herinneren, weet dat het stemgeluid van Soldaat soms even wennen kan zijn. Als je iets beter luistert, hoor je misschien een van de mooiste en meest rustgevende stemmen van Nederland. In Another Life vliegt daarom ook nergens uit de bocht. Van hardere rocknummers als single ‘Mr. Randalph’ naar de aanstekelijke lentepopsongs ‘Pray for Delay’ en ‘Mother of a Lie’ tot bescheiden gitaarliedjes als ‘Birdfights’ en ‘Seven’. Afgemeten en enorm sfeervol.
“Pretty girl, I’m in heaven / Every day and night, together / Girl, look around, the world is waiting / Put your helmet on – that’s better / Don’t forget this song, no never.” Dit zingt Soldaat in het akoestische ‘Seven’: een mooi ingetogen nummer over zijn dochtertje. Het is een goed voorbeeld van een artiest die zichzelf in een korte twee minuten even blootgeeft.
Veel media zeggen dat Soldaat zichzelf met In Another Life echt gevonden heeft. Het lijkt eerder dat hij eindelijk het album heeft gemaakt dat hij daadwerkelijk wilde maken. Gelukkig. En nog bedankt voor een van de mooiste albums van 2009.
——————————————————————————————————
Anne Soldaat
- column door Ernst Jan Roozendaal, Provinciaalse Zeeuwse Courant, 29 april 2009
De eerste popmuzikant die ik persoonlijk kende was Anne Soldaat. Dat hij in een bandje speelde, vernam ik overigens pas later. Ik kende hem van de sporthal in het Amstelveense studentencentrum Uilenstede. Daar speelde hij in een zaalvoetbalteam genaamd 1953. Inderdaad, opgericht door enkele Zeeuwen, onder wie Frank Herrebout, die later enige faam verwierf als filmregisseur.
Anders dan de meeste van zijn teamgenoten kwam Anne niet uit Terneuzen, maar uit Ermelo. Hij was een wat dromerige aanvaller, gezegend met een gave techniek, maar iets te vaak op zoek naar de moeilijkste oplossing. Ogenschijnlijk makkelijk te verdedigen. Kreeg hij het echter op zijn heupen, dan speelde hij je compleet zoek. Zijn goals waren dikwijls om in te lijsten.
Al in Ermelo had Anne zich als zanger/gitarist aangesloten bij de popgroep Daryll-Ann. Dat is nog steeds één van de best bewaarde geheimen van de Nederlandse popmuziek. De popacademie zou eens onderzoek moeten doen naar de redenen waarom deze band nooit is doorgebroken.
Na wat hand- en spandiensten bij GEM en een project onder de naam Do-the-Undo heeft Anne Soldaat nu voor het eerst een plaat uitgebracht onder zijn eigen naam: In another life. Hij werkte ervoor samen met de Amerikaanse singer/songwriter Jason Falkner. Het resultaat mag er zijn. Soldaat heeft de topvorm hervonden die hij in een ander leven vaak in de sporthal demonstreerde. Zijn spel is sprankelend, bij vlagen dromerig, met verrassende wendingen en doelgericht. De melodieën zijn hemels, de liedjes stuk voor stuk om in te lijsten.
Organisatoren van Concert at Sea, Onderstroom, Scheldepop of Nazomerfestival, heeft u nog een plekje op het podium? Boek Anne Soldaat. Desnoods omwille van 1953.
——————————————————————————————————-
INTERVIEWS
‘Ik blijf een gitarist die ook wil zingen’
- het Parool, Peter Bruyn
‘Mijn nieuwe album heb ik samen met de Amerikaan Jason Falkner gemaakt,” zegt zanger en songschrijver Anne Soldaat over het deze week verschenen In another life. “In Los Angeles, helemaal met z’n tweeën in een maand tijd. Arrangeren, opnemen en mixen. Het tempo was moordend, maar we wilden er allebei iets moois van maken.”
Als hij ergens wordt aangekondigd staat er nog altijd ‘ex-Daryll Ann’ achter zijn naam, hoewel die in subtiele, op het slappe koord van de weemoed balancerende gitaarliedjes grossierende groep alweer vijf jaar niet meer bestaat. Twee jaar geleden maakte Soldaat al een verkapt soloalbum onder de groepsnaam Do The Undo.
Voor In another life schudde hij de schijn af dat het niet honderd procent om hem zou gaan. Terwijl toch juist ditmaal de invloed van een tweede muzikant hoorbaar is: de Californiër Jason Falkner die al in de Daryll Anntijd een fan van de muziek van Soldaat was. Falkner speelde als gitarist bij de paisley-rockband The Three O’Clock en de groep Jellyfish en werkte als sessiemuzikant onder meer met Air en Beck. In zijn huisstudio kwam vorig jaar In another life tot stand.
De elf songs hebben de warmte van de Californische zon en variëren stilistisch van jarenzeventigrock met soulinvloeden tot folkrock uit datzelfde decennium met een vleugje psychedelica. Muziek waar je regenboogvisioenen bij krijgt.
“Het was natuurlijk een gok om met Jason te gaan werken, want we kenden elkaar privé nauwelijks,” zegt Soldaat. “Maar het heeft goed uitgepakt. Toen we eenmaal bezig waren viel alles op z’n plek. Hij kwam precies met de dingen waar ik op hoopte.”
“Hij hield er overigens wel een rock-’n'-rolldagritme op na dat het mijne niet is. Pas na het middaguur uit bed en dan tot laat door, terwijl ik al om tien uur ‘s morgens stond te trappelen om aan de slag te gaan.”
Maar wat telt is het resultaat: liedjes die prikkelen. Naar muziek luisteren is voor Soldaat geen rationele ervaring, zegt hij bij herhaling. “Ik ben in het dagelijks leven al zoveel bezig met rationaliseren. Met mijn muziek wil ik dat juist loslaten. Echt escapisme. Even weg zijn.”
Wie goed luistert hoort op In another life echter weldegelijk de ‘rationele’ Anne Soldaat terug, een alles wel overwegende en nuancerende liedjesmaker. Zo breed als het muzikale spectrum is, zijn ook de gezichtspunten die in de teksten worden geëtaleerd. Ze reflecteren niet één enkele, dik uitgesmeerde emotie waar de luisteraar zich gemakkelijk in herkent: liefdesverdriet, de last van de wereld, noem maar op. Naar Soldaatliedjes luister je zoals je gefascineerd een bonsai-boompje bewondert, of met een loep een vlinder bekijkt.
“Oh, maar ik hoop dat je mijn liedjes toch ook gewoon mooi kunt vinden en dat ze je raken,” reageert de songschrijver een beetje verschrikt. En dan: “Dat relativeren en die nuances zoeken, dat doe ik zeker in m’n muziek ja. En dat kan ook wel verwarrend en vermoeiend zijn, besef ik.”
“Ik voel ook wel eens de behoefte om ergens naakt midden in een weiland te gaan staan en met mijn vuisten op mijn borstkas te trommelen. Dat soort muziek te maken. Die oerschreeuw. Dat lijkt mij best louterend. Al kom je in praktijk toch weer uit bij wie je eigenlijk al bent. In mijn geval een gitarist die ook wil zingen.”
Uitkomen bij wie hij is, Anne Soldaat. Daar draait het eigenlijk om bij de kaleidoskoop aan welluidende popliedjes die In another life is. De relativerende songschrijver die de zaken graag van meer kanten beziet.
Misschien is dat ook wel het opvallendste verschil met zijn voormalige bandgenoot en mede-songschrijver bij Daryll-Ann, Jelle Paulusma. Eveneens singer-songwriter, maar fulltime muzikant en het imago meetorsend van de kunstenaar die tot de bodem gaat en desnoods weken op een houtje bijt. Anne werkt naast z’n muzikantenbestaan twee dagen per week als redacteur voor een populairwetenschappelijk radioprogramma.
“Zoveel verschillen we niet,” reageert hij. “We moeten allebei de eindjes aan elkaar knopen. Ik zie van beide alternatieven het goede.” En dan, onvermijdelijk relativerend: “Maar dat radiowerk is natuurlijk nog heel leuk ook.”
—————————————————————————————————
Nieuwe plaat Anne Soldaat onder zijn eigen naam
Anne Soldaat: “Ik ben een heel sterk merk”
- Marijke Ursem, VPRO 3VOOR12
Wie nog zit te wachten op een nieuwe plaat van Do-The-Undo kan de hoop opgeven. Net als Daryll-Ann is ook deze formatie onder leiding van Anne Soldaat ter ziele. Vanaf nu maakt Anne Soldaat alleen nog maar muziek onder zijn eigen naam. “Dat had ik eigenlijk meteen moeten doen, maar ja, je probeert wel eens wat. Ik heb het nooit beseft, maar ik ben eigenlijk een heel sterk merk. Do-The-Undo vond ik een hele leuke naam, alleen te weinig mensen hadden door dat ik dat was.”
Met een stapel liedjes onder zijn arm is Soldaat begin dit jaar naar Los Angeles vertrokken om producer Jason Falkner naar zijn nummers te laten kijken. Het resultaat hiervan verschijnt maandag 20 april. “Op In Another Life staan mijn liedjes, met zijn draai. Hij heeft goed nagedacht over het gebruik van instrumenten en welke dingen ik op welke momenten moest zingen.” Samen met hem heeft Anne Soldaat alle nummers ingespeeld. Falkner werkte eerder samen met bands als Air en Beck.
De titel van de plaat is enigszins verwarrend omdat Anne Soldaat beweert dat deze plaat heel dicht bij zichzelf staat. “Het goede van die titel is dat hij klinkt alsof ik een kat ben die steeds in een andere huid kruipt.”
Ondanks dat In Another Life onder zijn eigen naam verschijnt, blijft Anne Soldaat wel met een band spelen. “Ik wilde sowieso nog een gitaar en extra zang er bij.” Die rol neemt Maurits Westerik (GEM) op zich. De rest van de band wordt aangevuld met andere mannen uit de Excelsiorvijver: Matthijs van Duijvenbode, Marcel van As en Reyer Zwart.
Matthijs van der Ven van Onderinvloed.com maakt op dit moment een documentaire over Anne Soldaat. Wanneer deze uitkomt en wat er precies te zien zal zijn is onduidelijk: “Hij heeft mij een aantal keer gesproken, maar ook met mensen uit mijn omgeving. Wat zij hebben gezegd weet ik niet. De bedoeling was dat de film rond de release van In Another Day klaar zou zijn. Of dat lukt weet ik eigenlijk ook niet. Daar moet ik het nog even met hem over hebben.”
De cd In Another Life is het eerste eindresultaat wat Anne Soldaat onder zijn eigen naam uitbrengt. De plaat verschijnt op 20 april. De presentatie vindt plaats op 26 april in Tivoli en de volgende dag staat hij in de kleine zaal van Paradiso.
———————————————————————————————————
Oefening in schuchterheid
Anne Soldaat is een intrigerend persoon
- Arjan Terpstra, De Pers
Anne Soldaat, ex-Daryll Ann, maakte een prachtplaat. Maar vraag niet naar het hoe en waarom. Anne Soldaat is een man van tegenstellingen. Een introvert persoon, die af en toe heel stellig dingen kan roepen, om ze daarna meteen weer in te trekken. Alsof zijn persoonlijkheid groter is dan zijn zelfbeeld toestaat, maar zich af en toe een weg naar buiten wringt. Woorden zijn onbelangrijk in popmuziek, zegt hij bijvoorbeeld stellig. ‘Je speelt nu eenmaal in een idioom waarin je maar wat over een gitaar heen zingt.’ Meteen daarna, peinzend boven een dampend glas muntthee: ‘Ach, dat klinkt ook weer zo dogmatisch. Laten we het erop houden dat ik ’s ochtends niet opsta met teksten in mijn hoofd, maar met een melodie.’
Het lijkt een afdoende verklaring, maar na een iets te lange stilte en een slok thee blijkt dat we nog niet klaar zijn met het antwoord. ‘Ik kan eigenlijk mijn omgang met woorden niet goed verklaren. Op zich geeft dat niet: muziek is niet iets rationeels, en dat moet ook zo blijven.’ Weer een slok muntthee, twee indringende ogen tasten de ruimte af. Nee, dit was toch niet het gehele antwoord. ‘Tegelijk ontkom je er niet aan jezelf te verklaren. Waarom dat woord? Wat had je op je lever toen je dat schreef?’
Hij vindt niet zoveel van zichzelf als muzikant, roemt graag anderen om hun muzikaliteit. En dat terwijl hij al jaren als een van de beste popmuzikanten van Nederland bekendstaat. Maakte zeven prachtige albums met Daryll Ann, tot Neerlands beste gitaarpopband aan interne spanningen ten onder ging. Nam een plaat op met Do-The-Undo, zijn nieuwe band, en nu eentje onder eigen naam, In Another Life (Excelsior), die morgen in de winkel ligt. Een plaat bij vlagen zo mooi dat het zeer doet. Een plaat ook met even prachtige als intrigerende songteksten. ‘I was born to perform in another life’, zingt hij bijvoorbeeld, ‘I was born to die unknown.’
Daar is dat zelfbeeld weer, de kleine Anne Soldaat, die een zwellende persoonlijkheid op zijn plek probeert te duwen. Innerlijke strijd in twee regels, niet gek voor iemand die maar wat over een gitaar heen murmelt. ‘Dat lied is een ironisch commentaar op mezelf’, zegt Soldaat met een halve glimlach. ‘Als je op je dertiende al met een tennisracket tussen de schuifdeuren staat, hoef je daarna alleen de wereld nog maar te veroveren. Zo’n artiest ben ik niet. Ik ben allang blij dat ik tussen de schuifdeuren sta. Dat is voor mij een hele overwinning.’
Je zou er bijna intrappen: wereldvreemde muzikant maakt innemend statement over schuchterheid. Maar zo timide is Anne Soldaat niet, en zo gemakkelijk te duiden ook niet. De halve glimlach staat nog op zijn gelaat, zijn priemende ogen speuren naar een reactie van de journalist. Een dwaalspoor. We geven onszelf niet zomaar weg in een songtekst, noch in het commentaar daarop. ‘Misschien is het mijn angst mijn ziel bloot te leggen’, zegt Soldaat ter afsluiting.
Of misschien weet hij echt niet waarom hij zingt wat hij zingt. Misschien weten we allemaal niet waarom we bepaalde woorden kiezen. En misschien, misschien schuilt de waarheid daarover wel in het zoeken naar die waarheid:
I was born to be alive
and to die on a stage
I dont care ‘bout the gold
let me sing till I’m old
let me learn about life
———————————————————————————————————–
NLtracks interviewt Anne Soldaat
NLtracks.nl
Na het uiteenvallen van een van ‘s Neerlands meest geliefde bands, Daryll-Ann, maakte zanger/gitarist Anne Soldaat al een soloplaat onder de naam Do-The-Undo. Met het persoonlijke ‘In Another Life’ durft hij dan eindelijk ook gewoon zijn eigen naam pontificaal op de hoes te zetten. Niet voor niets: het album is nu al door diverse media uitgeroepen tot een van de mooiste platen van eigen bodem. Anne is er zelf, zij het ietwat voorzichtig, ook behoorlijk tevreden over.
Anne, overal wordt geschreven dat ‘In Another Life’ klinkt als de plaat die je al jaren móest maken. Ben je het daarmee eens?
‘Nee joh, natuurlijk niet.’
Er klinkt wel een bepaald soort urgentie in door.
‘Urgentie is ook weer zo’n woord he… Wie maakt er nou tegenwoordig een plaat die niet urgent bedoeld is?’
Eh, The Rolling Stones?
Haha, ja dat is ook weer waar ja. Een plaat maken is voor hen natuurlijk wel een beetje ‘going through the motions’. Het verdient toch wel. In mijn geval weet je volgens mij pas wat je aan een plaat hebt als je tien jaar verder bent. Als mensen het er dan nog over hebben, dan is het wat geweest. En de plaat die ik móest maken… zo ga ik er niet in. Je gaat er niet in met het gevoel: ‘dit wordt een make it of break it plaat!’
Met wat voor gevoel ga je er dan wel in?
‘Ik overleg gewoon met de platenbaas van Excelsior wat we gaan doen: ga ik dit opnemen in Weesp, of ergens anders, met een band, of alleen? Op de achtergrond had ik contact via de mail met Jason Falkner, een muzikant uit LA. Ferry had op een gegeven moment een plan en zei: ‘Anne, je moet gewoon met die Falkner een plaat gaan maken, met hem als producer!’ Ik zei meteen: ‘ah joh, daar heeft ie toch helemaal geen tijd voor!’ Maar het viel allemaal goed, Jason bleek tijd te hebben, en hij had er ook zin in. Dus ik heb demo’s gestuurd naar hem, en daar heeft hij weer op zitten broeden.’
Bewonderde je hem al langer?
”Nou ja, bewonderen… Jason Falkner is een soort Amerikaanse culthero, en gewoon een ongelofelijke muzikant, componist en producer. Dus ik zou hem wel moeten bewonderen!”
Was er meteen die klik toen je aankwam in LA? Dat lijkt me namelijk nogal belangrijk.
‘Ja, die was er meteen wel. En gelukkig maar, want als je daar eenmaal zit kun je natuurlijk niet ineens zomaar stoppen vind ik. En ik ben een heel kameleontisch iemand, sociaal gezien. Kan me heel makkelijk plooien naar anderen. Wat eigenlijk niet goed is, natuurlijk. Maar goed, dat was hier niet nodig, want het klikte meteen heel goed. Ook muzikaal. Ik hoefde nooit te zeggen: Jason, dit is heel leuk, maar ik had het toch anders in gedachten. Dat is ongelofelijk.’
Hoe moet ik me die samenwerking ongeveer voorstellen?
‘Hij denkt heel erg na over hoe een liedje precies in elkaar moet zitten. Voor hem is een liedje maken een soort koken, een soort chemie. Ik ben gewoon go with the flow als ik een liedje schrijf. ‘Als dit te gek is doen we dat’. Hij is dat niet, en dat stuurde mij wel weer mooi. We hadden het geluk dat we alles met z’n tweeen deden. Als je teveel mensen op één liedje zet, krijg je vaak een flauw aftreksel van het oorspronkelijke idee. Hij dacht steeds heel goed na wat er op een bepaalde plek in een liedje paste, koos een paar elementen en hield daar dan aan vast. Gewoon denken wat een liedje nodig heeft. Dat vond ik wel een eyeopener. En sommige bruggetjes heeft hij bedacht, of hele nummers omgegooid.’
De plaat klinkt organisch en los, maar tegelijkertijd ook alsof er een behoorlijke tijd aan gepriegeld is.
‘Dat is dus niet zo! In LA zijn we maar een dikke maand bezig geweest. Als ik nu terugkijk denk ik ook: hoe is dat ooit gelukt? Veel mensen zeggen: ‘Je kan wel horen dat er heel lang op gemixt is’. Terwijl dat dan vaak echt een kwestie was van een dagje werk. Het ging allemaal zo makkelijk. We hebben gewoon in zijn huiskamer opgenomen die helemaal volgepropt staat met waanzinnige ouwe synthesizers en drumstellen en een basversterker in de keuken. Hij deed alles heel snel. Als ik zei: ‘Misschien kunnen we dit hier doen en dat daar’, dan speelde hij het meteen en dan stond het er al op. Het leek net alsof hij dat allemaal ter plekke bedacht. Maar voor hetzelfde geld heeft hij er stiekem van tevoren wel heel lang op zitten broeden.’
‘Born to Perform wordt overal als uitschieter genoemd. Kan ik dan automatisch aannemen dat dat voor jou ook zo is?
“Het is zeker een favoriet. En ik kreeg laatst een mailtje van iemand die zei dat ie ‘Pray for Delay’ hoorde, en het toen meteen zeven keer achter elkaar had gedraaid. Ik hou zelf erg van ‘Mother of a Lie, omdat het zo soulvol is. Al weet ik dat we daar op een gegeven moment ook best wel wanhopig van werden, omdat we de stempartij op een gegeven moment gewoon niet goed kregen. Ik zag het niet meer zitten op een gegeven moment. Dan ben ik er wel toe in staat om terug naar mijn motel te gaan en te gaan zitten balen. Maar het is toch gelukt.’
Aangezien Jason zo’n grote invloed had: hoe is de plaat voor jezelf geworden, vergeleken met hoe je ‘m aanvankelijk in je hoofd had?
Het is zeker meer geworden dan ik had durven dromen. Maar ik kan daar zelf niet zoveel over zeggen, ik vind dat heel moeilijk. Zeker als je er nog zo middenin zit. Mensen moeten eigenlijk tegen mij zeggen dat ze het goed vinden, waardoor ik er ook weer een soort waardeoordeel over kan hebben. Ik kan niet van tevoren voorspellen wat een ander ervan gaat vinden, ik verlies zelf een kritisch onderscheidingsvermogen. Toen wij met Daryll-Ann ‘Weeps’ maakten dacht ik: het is gewoon weer een cd. Maar mensen vinden het echt een soort klassieker inmiddels.’
Dat klinkt best onzeker.
‘Ja tuurlijk. Ben ik ook.’
Dan is het best gedurfd om een liedje als ‘Seven’ als slotnummer op je plaat te zetten, wat een heel directe ode aan je dochtertje is.
‘Ik heb mezelf wel gerealiseerd dat ik daarmee misschien balanceerde op de rand tussen kunst en kitsch. Het is vaak best wel erg als artiesten daarin doorslaan. Het is een beetje sentimenteel, maar ik dacht: dat kan wel, dat is recht uit het hart. Mensen hebben dat nooit eerder van mij gehoord, ik ben vaak heel bang voor dat soort directheid. Het is een soort nieuwe stap eigenlijk. De liedjes die ik gemaakt heb zijn altijd helemaal ok geweest, maar niemand weet echt precies waar het over gaat. Dit nummer is gewoon puur. Niet zozeer clever ofzo. Maar gewoon puur. Misschien moet je daarvoor wel eerst een dochter hebben om dat te kunnen doen.’
Heeft je dochter het liedje ook gehoord?
‘Ja, en toen was ze helemaal trots. Ze heeft wel dat muzikale gevoel, ze is er natuurlijk ook helemaal mee doodgegooid vanaf d’r vroegste jaren.’
Is dat dan spannend om aan haar te laten horen?
“Jazeker, het is een manier van jezelf blootgeven en ik loop normaliter niet echt met het hart op de tong. En dan ineens sijpelt er iets van emotie door! Ik ben vrij ondoordringbaar volgens mij, je ziet niet echt of ik heel boos ben of heel blij. Maar Als je wat ouder wordt weet je wel steeds beter wat je zelf bent. In de liner notes zegt Jason dat zelf ook: dat hij aan mij helemaal niet doorhad of ik tevreden was. Hij vond het heel moeilijk om mij te lezen. Gaandeweg die plaat heeeft hij gezegd: vind je het nou wel leuk wat we doen? En ik: huh, hoe bedoel je? Natuurlijk vind ik het leuk!
Hoevaak denk je nog terug aan Daryll-Ann eigenlijk?
‘Jelle stuurde me nog een mailtje dat ie het mooi vond, dat vind ik dan natuurlijk heel leuk. Als ik terugdenk denk ik gewoon aan de leuke momenten, en die waren er heel veel. Het waren mooie tijden, maar ik ga daar niet met een soort allesverterende heimwee in blijven hangen ofzo. De vruchten van die tijd zijn er nog steeds, de platen bedoel ik. En af en toe luister ik daarnaar. Happy Traum opnemen was een leuke tijd, toen waren we met zn drieeen.
Je hebt artiesten die nooit meer luisteren naar wat ze gemaakt hebben.
‘Dat geloof ik niet. Het kan een hele bijzondere ervaring zijn als je later terugluistert naar wat je jaren geleden gedaan hebt. Alleen The Rolling Stones doen dat niet meer, denk ik.’